«Պետական պարտքը շռայլորեն ավելացնելու արդարացումների մասին իշխանությունները հաճախ են խոսում։ Մի նայեք, թե այդ պարտքն ինչքան մեծ է, ուշադրություն դարձրեք, թե այն Համախառն ներքին արդյունքի քանի տոկոսն է կազմում. համեմատում են 2017 թվականի հետ՝ ասելով, թե պետական պարտքը 2017-ի ՀՆԱ-ի հետ համեմատած՝ 59 տոկոս էր, իսկ 2025 թվականին՝ 49 տոկոս։ Բայց արդյո՞ք այս ցուցանիշով կարելի է չափել պետական պարտքի բեռը»,- հարց է տալիս հանրային կառավարման մասնագետ, տնտեսագետ Հովհաննես Ավետիսյանը, ապա հավելում՝ պետական պարտքի գծով տոկոսավճարները հարկային եկամուտների քանի՞ տոկոսն են կազմում. սա է կարևորը։

Իշխանությունները չեն խոսում նաև պետական պարտքի սպասարկման տոկոսներից։

«Ստացվում է՝ մեր հարկերի մեկ երրորդը պետական պարտքի սպասարկման տոկոսները մարելուն է գնում։ Մեր պարտքի կեսը արտաքին պարտք է, այսինքն՝ արտարժույթով է, ուրեմն այն պետք է համեմատվի արտահանման ծավալների հետ։ Դրամով պարտքը շատացնելու բեռը դրվել է տնտեսվարողի վրա։ Հավաքված հարկային մուտքերը, համախառն ներքին արդյունքի հետ համեմատած, 2017 թվականին կազմել են 20,8 տոկոս, իսկ 2025-ին առաջին անգամ կազմել են 24 տոկոս։ Դժվար է ասել՝ սա հարկային բեռի մեծացմա՞ն արդյունք է, թե՞ ստվերի կրճատման»,- նշում է նա։

Ըստ տնտեսագետի՝ փաստ է, որ այս իշխանությունը պետական պարտքը հասցրել է 14 միլիարդ 600 միլիոն դոլարի. ոչ մի իշխանության օրոք այսպիսի ցուցանիշ չի եղել։ Բայց սա ամենակարևորը չէ։

«Փողը, ասֆալտը, նյութականը մի կաևորեք Փաշինյանին հեռացնելու համար»,- հորդորում է Հովհաննես Ավետիսյանը։

Ուստի, Փաշինյանը չի կարող մնալ իշխանության ու չպետք է մնա իշխանության, որովհետև նա հայ ժողովրդին երբևէ ամենամեծ վնասները հասցրած ղեկավարն է։