Արցախում ռուս խաղաղապահների տեղակայման հարցը կախված է բացառապես Ռուսաստանից, Մոսկվայի որոշումից, Ադրբեջանը չէ, որ պետք է որոշի՝ նրանք կմնան, թե դուրս կգան Արցախից և երբ դուրս կգանո: Այս մասին MediaHub-ին հայտնեց մեր աղբյուրը Արցախում:
Նրա խոսքով, Ալիևի հերթական հոխորտանքները օկուպացված Շուշիում ու, մասնավորապես, ռուս խաղաղապահների ժամկետները նշելը, թե նրանք երկու տարուց հեռանալու են, որևէ ազդեցություն չեն ունեցել և չեն կարող անհանգստացնել Արցախի անվտանգությունով մտահոգ որևէ մեկին: Ըստ էության, փետրվարի 24-ից հետո Արցախում միակ մտահոգությունն այն է, թե որքանով է ուժեղ լինելու Ռուսաստանը Ուկրաինայում պատերազմի ավարտից հետո՝ անկախ դրա հետևանքներից: Այսինքն, անկախ Մոսկվայի և Կիևի միջև ապագայում ստորագրվելիք որևէ փաստաթղթի բովանդակության, որքանվ ամուր կլինի Ռուսաստանը՝ հենց դրանից էլ կախված է լինելու Արցախի անվտանգության ապահովումը: Իսկ Արցախում այսօր քչերն են իրականում վախենում, թե կարող է ՌԴ-ն այնքան թուլանալ, որ 2025 թվականին հեռանա.
«Հաճախ հարցադրում է հնչում, թե արդյոք հիմա պատերազմի վտանգ զգում ենք Արցախում: Ոչ, մենք վստահ ենք, որ քանի դեռ ռուս խաղաղապահներն այստեղ են, առնվազն մինչև 2025 թվականը, Արցախին պատերազմի վտանգ չի սպառնում: Լոկալ բախումներ, հրադադարի խախտում՝ դրան սովոր ենք, բայց պատերազմ՝ ո՛չ, չի լինի»,- ասաց մեր զրուցակիցը:
Այլ հարց է, շարունակեց նա, որ Արցախում ուշադիր հետևում են Հայաստանի շուրջ զարգացումներին ու հավանական պատերազմի սպառնալիքը շատ է անհանգստացնում.
«Ի՞նչ տարբերություն՝ Հայաստանի, թե Արցախի տարածքի դեմ է պատերազմ հրահրելու Ալիևը: Թշնամին մեկն է և եթե նորից ագրեսիա լինի Հայաստանի դեմ, ինչպես եղավ սեպտեմբերին, ապա դա մեզ չի կարող չանհանգստացնել, չազդել արտաքին ֆրոնտի քննարկումների, տրամադրությունների վրա»,- ասաց մեր աղբյուրը:
Արցախում սպասում են ու պատրաստ են սադրանքներին, օրինակ՝ Արցախը Հայաստանին կապող միակ ճանապարհի հետ կապված ինչ-որ գործողությունների, մանավանդ, որ առջևում ձմեռ է: Ասում է ՝ սովոր ենք, թշնամին չի փոխվել, ամեն ինչին էլ ծանոթ են՝ ձեռագիրը նույնն է, բայց դե դա էլ անցողիկ է: Կարևորն այն է, որ մարդիկ չեն լքում երկիրը, մնում են Արցախում, ինչի մասին վկայում է նաև վիճակագրությունը: Այն է՝ Արցախում թիվ մեկ սոցիալական խնդիրն այսօր հանդիսանում է բնակարանի ապահովման խնդիրը, ինչն ուղիղ ցուցիչն է, որ մարդիկ ուզում են ապրել իրենց հայրենիքում:
Ի դեպ, MediaHub-ի տեղեկություններով՝ պատերազմից առաջ Արցախի դպրոցներում սովորում էր 24 հազար աշակերտ, նրանց թիվն այսօրվա դրությամբ պակասել է շուրջ չորս հազարով: