Նիկոլ Փաշինյանի՝ Էրդողանի գիրքը գրկին, երջանկությունից փայլող ու լայն ժպիտով նկարն այսօր քննարկվել և քննադատվել է բոլորի կողմից: Բոլորի մեջ, բնականաբար, թրքասեր իշխանության ներկայացուցիչները չեն մտնում:
Սա մեր ամոթն է, որ Նիկոլ Փաշինյանը ԴԵՌ երկրի ղեկավար է ու նման հանդիպումներ է ունենում մեր թշնամու տանը, մի հատ էլ չի խորշում տարածել լուսանկարներ, որոնք վկայում են իր, մեղմ ասած, գոհ լինելու մասին:
Այս ամենի ֆոնին հիշենք Փաշինյանի՝ ոչ վաղ անցյալում Թուրքիայի հասցեին արված մեղադրանքները: Օրինակ, 2020 թվականի հոկտեմբերի 1-ի իր գրառումը, որում նա գրել է հետևյալը.
«Ինչո՞ւ է Թուրքիան 100 տարի անց վերադարձել Հարավային Կովկաս. շարունակելու հայոց ցեղասպանությունը:
Բայց ցեղասպան քաղաքականության շարունակությունը Թուրքիայի համար միայն հայատյացությունն իրացնելու միջոց չէ, այլև պրագմատիկ խնդիր: Հայաստանն ու Հարավային Կովկասի հայությունը վերջին խոչընդոտն են թուրքական էքսպանսիան դեպի հյուսիս, դեպի հարավ-արևելք և դեպի արևելք շարունակելու և կայսերական երազանքը կյանքի կոչելու համար»:
Սա այդ գրառման միայն մի մասն է, որի ամբողջականը ներկայացնում ենք նաև սքրինշոթով: Այն, ի դեպ, այսօր ոչ պակաս ակտիվ քննարկվում է համացանցում:
Եվ հիմա հարկավոր է հասկանալ, թե ո՞ր պահից և կոնկրետ ինչո՞վ պայմանավորված Նիկոլ Փաշինյանը փոխվեց, իր կարծիքը փոխեց Թուրքիայի մասին, որին դեռ չորս տարի առաջ՝ 44-օրյա արյունալի պատերազմի օրերին մեղադրում էր հայերին ցեղասպանելու ցանկություն ունենալու համար: Ո՞րն էր այն Ռուբիկոնը, որից հետո Փաշինյանի համար Թուրքիան դարձավ պուպուշ, և կամ ամենակարևորը՝ ո՞վ կամ ի՞նչը ստիպեց իրեն գալ-հասնել այսօրվա էյֆորիային: