Ժամանակին ադրբեջանցիներն էլ էին այդպես վարվում՝ ռազմական ցուցահանդեսների ժամանակ մոտենում էին տարբեր ցուցանմուշների մոտ լուսանկարվում էին, հետո ամիսներով խոսում էին այն մասին, թե այս կամ այն զինատեսակն են գնելու, դրանց առավելությունների կամ թերությունների մասին, թեպետ այդ գնումների ճնշող մեծամասնությունը իրականություն այդպես էլ չէր դառնում։
Այս մասին այսօր MediaHub.am-ի հետ զրույցում ասաց ռազմական փորձագետ Կարեն Վրթանեսյանը՝ մեկնաբանելով Հնդկաստանից զենք գնելու խոսակցությունները։
Հիշեցնենք, որ հնդկական ThePrint առցանց թերթը հայտնել էր, որ Ադրբեջանի հետ հարաբերություններում շարունակվող լարվածության համատեքստում Հայաստանը դիտարկում է Հնդկաստանի հետ պաշտպանական նոր գործարքներ կնքելու հնարավորությունը․ զենիթահրթիռային համալիրներից զատ, ինչպիսին է «Ակաշ»-ը («Akash»), Հայաստանը դիտարկում է անօդաչու թռչող սարքերի և այլ զինամթերքի հնարավոր գնումը։
«Սրանք ապառնի ժամանակով, ոչինչ չասող օդում կախված խոսակցություններ են։ Քանի որ մենք չգիտենք, այդ գնումները երբևէ իրականություն կդառնան, թե ոչ, ըստ այդմ անիմաստ է քննարկել, թե ինչ խնդիրներ են լուծելու այդ զինատեսակները»,- ասաց նա։
Վրթանեսյանի խոսքով՝ Հնդկաստանում զենքի գնումների տենդերներ կան, որոնք տասնամյակներով են շարունակվում ու ավարտին այդպես էլ չեն հասնում։
«Նույնիսկ պայմանագրեր են ստորագրվում, հետո չեղարկվում են, հետո նորից են ստորագրվում ու էլի չեղարկվում։ Հնդկաստանը Արևմուտք չէ, Հնդկաստանն այսպես կոչված «չմիացած երկրների» շարժման գլխավոր երկիրն է։ Ու զենքն էլ դեռ գնված չէ։ Կրկնեմ՝ զենք գնելու մտադրության մասին գրառումը ինչ-որ հնդկական լրատվամիջոցում որևէ կերպ չի նշանակում նույնիսկ հստակ պայմանավորվածություն, էլ ուր մնաց բուն գնում»,-ամփոփեց նա։
Լիաննա Թորոսյան