Օգտատեր Անի Մաթևոսյանը գրում է.
«Սովորաբար դիմանում են հանուն ինչ-որ բանի։ Դիմանում են հստակ ժամկետներ։ Երբ մարդը գիտի, որ X ժամանակ դիմանալուց հետո ամեն ինչ լավ է լինելու, մեռնելով էլ լինի դիմանում է։ Դիմանում են, երբ գիտեն, որ մենակ չեն, որ շուտով օգնություն է հասնելու, որ շուտով ամեն ինչ փոխվելու է։
Իսկ մենք ինչի՞ն ենք դիմանում, դեռ որքա՞ն ենք դիմանալու, վերջը օգնություն հասնելո՞ւ է։ Մեկը կա՞, ով դիմանալու կոչ հնչեցնելուց առաջ կարող է իր վրա պատասխանատվություն վերցնել և հստակ նշել, թե հանուն ինչի ու դեռ ինչքան պիտի դիմանանք։ Ու՞ր ենք հասնելու։ Միայն թե չասեք՝ հայրենիք ունենալու։ Եթե մենք հայրենիքի արժեքը չիմանայինք, այսքան չէինք դիմանա։ Խոսքը հետոյի մասին է։ Ի՞նչ է լինելու մեր ճակատագիրը։ Ի՞նչ է մեզ սպասվում։ Նշեք հստակ ճանապարհային քարտեզ։ Ո՞ւր եք մեզ տանում…
Ո՞վ կարող է երաշխավորել, որ մի օր էլ մեր այսքան տանջանքներն ու զրկանքները չեն գնահատվելու «հանուն ոչնչի», իզուր ու անիմաստ։ Մեր ներքին խնդիրներն այնքան շատ են, որ թշնամու մասին մեկ-մեկ մոռանում ենք, կամ էլ վերջում ենք հիշում։ Սովին, դեղորայքի պակասին, աղբահանությանն ու մյուս խնդիրներին գումարենք նաև ջրի հարցն ու սկսվող համաճարակը։ Եթե դրան էլ դիմացանք, ստիպված կլինենք դիմանալ նաև ցրտին։ Եղանակը, ի տարբերություն ձեզ, ունի իր ճանապարհային քարտեզը։ Հուսով եմ հասկանում եք, որ նրան չի հետաքրքրում Արցախի բլոկադան ու չի պատրաստվում տարին 12 ամիս ամառ անել»:
MediaHub-ը փորձում է Արցախի ձայնը լսելի դարձնել աշխարհին, ցույց տալ մարդկային ճակատագրերն այս աղետալի օրերին: Աշխարհը լուռ է, բայց լուռ հետևել, թե ինչ է կատարվում հայկական երկրորդ պետությունում մենք չենք կարող....