ԱԺ- կառավարություն հարց ու պատասխանի ժամանակ Նիկոլ Փաշինյանը հանդես է եկել մի շարք ուշագրավ հայտարարություններով, որոնք ունեն թե արտաքին քաղաքական, թե ներքաղաքական բաղադրիչ: Փաշինյանը ծավալուն անդրադարձ է կատարել հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների կարգավորման ռուսական առաջարկներին՝ հայտարարելով, որ իշխանությունների դիրքորոշումը նույնական է ընդդիմության և Արցախից հնչող դիրքորոշման հետ և որ Հայաստանը շատ ավելի վաղ է համաձայնություն տվել այդ առաջարկին։
«Հայաստանի քաղաքական դաշտում ԼՂ հարցով գրեթե կոնսենսուսային վիճակ է` նկատի ունենալով ռուսական առաջարկների ընդունելիությունը»,- ասել է Փաշինյանը։
Առաջանում են մի քանի հարցեր: Եթե, ինչպես վարչապետն է ասում, ԼՂ հարցով Հայաստանի քաղաքական դաշտում գոյություն ունի կոնսենսուս, ապա ինչո՞վ է պայմանավորված ներքաղաքական սուր հակադրությունը կամ այն հանգամանքը, որ իշխանության ներկայացուցիչները պարբերաբար սուր քննադատության են ենթարկում, իրենց իսկ ձևակերպմամբ, Ֆրանսիայի հրապարակի խոսույթը:
Ավելի հավանական ենք համարում այն վարկածը, որ Փաշինյանի ասած կոնսենսուսը ձևավորվել է ավելի ուշ՝ այն բանից հետո, երբ Նիկոլ Փաշինյանը ներքաղաքական լարվածության ռիսկեր է զգացել, հատկապես՝ Արցախի բազմահազարանոց հանրահավաքից հետո ու դրա արդյունքում է ԼՂ խնդրում վերանայել իր մոտեցումները: Այս վարկածի օգտին է խոսում այն փաստարկը, որ ԼՂ խնդրում ընդդիմության դիրքորոշումները կայուն են, իսկ Փաշինյանի մոտ դրանք փոխվել են: Եթե հիշում եք, Փաշինյանը ապրիլի ամսին ԼՂ կարգավիճակի հարցում նշաձողի իջեցման հետևողական կողմնակից էր, ինչի հետևանքով էլ երկրում ներքաղաքական կյանքը սրվեց, ինչն էլ փաստորեն բերեց վարչապետի դիրքորոշման «խմբագրման»:
Ըստ էության, Փաշինյանն է եկել կոնսենսուսի կամ ընդդիմությունը ստիպել է, որ նրա մոտ արթնանա «հետին խելքը»:
Վահրամ Բագրատյան