«Ադրբեջանը ԼՂ-ի հայությանը անվանում է «իր քաղաքացիներ» և միաժամանակ կրակում նրանց վրա գյուղատնտեսական աշխատանքների ժամանակ։ 2020թ. նոյեմբերի 9-ից ի վեր 3 քաղաքացի է սպանվել և 16 վիրավորվել կատարված 54 մահափորձերի արդյունքում։ Արդյո՞ք այսպես է իրականացվում ադրբեջանական նարատիվը, երբ ասում են «ԼՂ հարցը լուծված է»,- երեկ Թվիթերի իր միկրոբլոգում գրել է Նիկոլ Փաշինյանը:
Վերջերս Հայաստանում տեղակայված ԵՄ դիտորդների կողմից լավ փաստագրված են ադրբեջանական բանակի ամենօրյա հարձակումները Հայաստանի ինքնիշխան տարածքի վրա, Թվիթերում գրել է Հայաստանի հատուկ հանձնարարություններով դեսպան Էդմոն Մարուքյանը:
Նա նկատել է՝ առաքելությունը ԵՄ-ին և մյուսներին պարզ կդարձնի, որ հարձակումները հրահրված չեն և Ադրբեջանի կոմից հայկական պետականության նկատմամբ լավ ծրագրված ահաբեկչություն են։
Կասկածից վեր է, որ այս երկու գրառումները նույն տրամաբանության մեջ են. Փաշինյանն ու նրա թիմն ամենօրյա ռեժիմով հիմնավորում են, թե ինչու և ինչ պատճառով չի ստորագրվելու խաղաղության պայմանագիրը:
Սոչիի ու Վաշինգտոնի բանակցություններից հետո պաշտոնական Երևանն ու Բաքուն գեներացնում են անտագոնիզմի խոսույթը՝ մշուշի մեջ թաղելով հարաբերությունների կարգավորման որևէ փաստաթղթի ստորագրման հեռանկար:
Ադրբեջանի մասով՝ գրեթե ամեն ինչ պարզ է. Ալիևն ընտրել է «սողացող պատերազմի» մարտավարությունը, ինչի հետևանքով՝ բանակցային սեղանի շուրջ ուժեղացնում է իր դիրքերը:
Ինստիտուցիոնալ խաղաղությունը, որպես կանոն, անհրաժեշտ է լինում պարտված երկրներն՝ նվազ ռիսկերով պատերազմի հետևանքները կանգնեցնելու նպատակով:
Ուրեմն, ի՞նչ խնդիր է լուծում Փաշինյանը:
Նրա «հայրենասիրական» հռետրորաբանության առաջին հասցեատերը մեր հասարակությունն է, որը պետք է «համոզված» լինի Փաշինյանի վճռականության հարցում, որպեսզի հնարավոր պատերազմի ու դրա հետևանքների համար պատասխանատու չհամարի գործող վարչապետին:
Մյուս կողմից, Փաշինյանը փորձում է միջնորդներին բերել պատասխանատվության դաշտ, որպեսզի նրանք ճնշումներ բանեցնեն Բաքվի վրա: Դա հատկապես կարևոր է՝ ՀԱՊԿ երևանյան գագաթնաժողովից առաջ: Իհարկե, առնվազն միամիտ է ակնկալել, որ նման գրառումներով հնարավոր է փոխել Բելառուսի կամ Ղազախստանի դիրքորոշումը:
Նույնը վերաբերում է ԵՄ-ի ու ԱՄՆ-ի դիրքորոշմանը:
Առանց ԵՄ դիտորդական առաքելության էլ արևմտյան մայրաքաղաքների համար ակնհայտ է, որ ագրեսորն Ադրբեջանն է ու միամիտ է ակնկալել, որ Վաշինգտոնը կամ Բրյուսելը Բաքվի նկատմամբ պատժամիջոցներ կկիրառեն՝ ինչ-որ առաքելության եզրակացության արդյունքներով:
Փաշինյանն այնքան հակասական ու ոչ նպատակային քաղաքականություն է իրականացրել, որ իսպառ ոչնչացրել է Հայաստանի սուբեկտությունը՝ նրա կարծիքը ոչ կարևոր դարձնելով աշխարհաքաղաքական կենտրոնների համար:
Վահրամ Բագրատյան