Կապիտան Տարոն Սիմոնյան, ևս մեկ հերոս անմահացավ…
Տարոնը մինչև զինծառայող դառնալը դասավանդել է «Փոքր Մհեր» ակադեմիայում, այնուհետ ծառայել Քարվաճառում: Նա նաև 44-օրյա պատերազմի մասնակից էր, սակայն կյանքն ուրիշ ճակատագիր էր պատրաստել նրա համար: Տարոնը զոհվեց Վերին Շորժայի դիրքերում սեպտեմբերի 13-ի ադրբեջանական ագրեսիայի հետևանքով: Մինչև սեպտեմբերի 14-ը դեռ ընտանիքի անդամների հետ կապի է դուրս եկել, նրանց տեղեկացրել, որ վիրավորում ունի: Այնուհետև զանգերը մնացել են անպատասխան:
...հարձակում, վիրավորում.... Տարոնը զոհվում է: Օրեր անց ԴՆԹ-ով են նրան նույնականացրել:
Տարոն Սիմոնյանը Երևանից էր, ամուսնացած, ունի երկու զավակ: Երեխաներին, բազմաթիվ նպատակներ ու երազանքներ նա թողեց երկրային կյանքում՝ հեռանալով դեպի անմահություն:
Հերոսի դասընկերուհին է գրում.
«Տարոնի հետ նույն դասարանում սովորել ենք 10 տարի... Տարոնենց տունը քաղաքի մյուս ծայրում էր ու ամեն օր (ցածր դասարաններում) պապիկն էր դպրոց ուղեկցում Տարոնին, իսկ դասերից հետո տատիկը տուն էր տանում իրեն... Հայրենասիրությունն էնքան շատ էր Տարոնենց ընտանիքում, որ 90-ականների դժվար տարիներին հայագիտական թեքումով դպրոցում պետք է սովորեին Տարոնն ու եղբայրները... Տարոնենք արմատներով վանեցիներ են, իսկական, ավանդական, թասիբով, ջիգյարով ՀԱՅ ընտանիք են... էսպես 10 տարի միասին նույն դասարանում սովորեցինք, միասին մեծացանք, կռվեցինք, հաշտվեցինք, իրար ասեցինք թաղտաբիթի, հետո ավելի ուժեղ կռվեցինք, իսկ վերջին զանգին արդեն հաշտ էինք... էսպես 10 տարի....... տարիներ հետո Տարոնի հետ պետք է աշխատեինք ռազմական դպրոցում` Փոքր Մհեր կրթահամալիրում, Տարոնը սպար էր, ես էլ առաջին օգնություն էի դասավանդում... ամեն անգամ իրար տեսնելուց շատ ջերմ էինք խոսում, հիշում էինք դպրոցն ու անհոգ տարիները... իսկ հետո Տարոնը պետք է հայրենիքի սահմանները անառիկ պահեր, անցներ պատերազմների մեջով ու......... ու հիմա էլ 2022-ի պատերազմը... ամսի 13-ից սպասում էի լավ լուրի, որ Տարոնը ողջ կլինի ու տուն կգա... Տարոնը միացավ անմահների գնդին»,- գրել է նա: