Օգտատեր Արմինե Հայրապետյանը գրում է․
«Ծաղիկների փոխարեն Ստեփանակերտի իր գողտրիկ տան շա՜տ փոքրիկ ծաղկանոցում այս գարնանը քույրս ու ամուսինը բանջարեղենի սածիլներ են տնկել։ Կարկուտը հենց վրա էր տալիս, քույրս իրեն մոռացած՝ թփերի հոգսն էր անում, ծածկը քաշում, որ չվնասվեն։
Հիմա արդեն շաբաթը մեկ-երկու անգամ այսպիսի փոքրիկ բերքահավաք է անում, դեռ մայրիկիս ու հարսիս էլ բաժին հանում։
Մեծ բան չէ՝ թվում է, մի աղցանի բաժին։ Բայց այս մի բուռ վիտամիններից մի քանի հազար անգամ ավելի օգտակար է այն հույսը, հավատն ու սեփական ուժերին ապավինելու անգնահատելի ունակությունը, որը ստանում են երեխաները՝ ամեն անգամ կանաչից մինչև դեղին, հետո վարդագույն ու կարմիր, իսկ հետո արդեն ուտելու դարձող լոլիկները խնամելու և սեփական չարչարանքի արդյունքը վայելելու ընթացքում։
Այս անմարդկային ծանր ժամանակներում կարևոր մի առաքելություն ունեն Արցախի մայրերը՝ թույլ չտալ, որ երեխաները կոտրվեն։
Դա անասելի դժվար է կիսասովի ու բազում զրկանքների մեջ ապրող իմ հայրենակցուհիների համար, բայց պետք է, սիրելինե’րս, անպայման պետք է՝ ինչպես մեր մանկության պատերազմի ժամանակ արեցին մեր մայրերը։
Դա պետք է հանուն մեր ապագայի, հանուն մեր պահանջատիրության ու արցախցու չճկվող, չհանձնվող, պայքարող ու հաղթող տեսակի հարատևան»։
MediaHub-ը փորձում է Արցախի ձայնը լսելի դարձնել աշխարհին, ցույց տալ մարդկային ճակատագրերն այս աղետալի օրերին: Աշխարհը լուռ է, բայց լուռ հետևել, թե ինչ է կատարվում հայկական երկրորդ պետությունում մենք չենք կարող....