Երկիրը գտնվում է ճգնաժամային իրավիճակում եւ պետք է մտածել լուծումների մասին: Այս մասին 168․am- հետ հարցազրույցում ասել է Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի դիվանապետ Արշակ Արքեպիսկոպոս Խաչատրյանը։
«Մեր երկրի այսօրվա իրավիճակը վայր ընկնող ինքնաթիռ է հիշեցնում, որտեղ նստատեղի համար բանավիճում են ուղևորները, օդաչուն էլ, սեփական անկարողությունը քողարկելու համար, ինքն է կռիվ, բանավեճ հրահրում ուղևորների մեջ: Այլ բառ չեմ գտնում այս երեւույթը բնութագրելու համար, քան խառնակչություն, սեփական անկարողությունը քողարկելու միջոց: Այնինչ օդաչուի մտահոգությունը պետք է մեկը լինի՝ կանխել աղետը: Եւ աղետից փրկվելու մտահոգությունը չպետք է որակել որպես չարամտություն, այլ այդ աղետից փրկվելու փորձ»,-ասել է նա:
Խաչատրյանի խոսքով՝ անընդունելի է նաև, որ Ադրբեջանի նույն բառապաշարով խոսում են նաև Հայաստանի իշխանությունները, լուրջ մտահոգություններ են առաջանում, որ թշնամու ագրեսիային համարժեք արձագանք, դրան դիմակայելու կամք չկա:
«Մեր երկրի այսօրվա իրավիճակը վայր ընկնող ինքնաթիռ է հիշեցնում, որտեղ նստատեղի համար բանավիճում են ուղևորները, օդաչուն էլ, սեփական անկարողությունը քողարկելու համար, ինքն է կռիվ հրահրում ուղևորների մեջ: Այնինչ օդաչուի մտահոգությունը պետք է մեկը լինի՝ կանխել աղետը»,- ասել է նա:
Դիվապետի խոսքով՝ եկեղեցին պահպանողական է և քաղաքականության մեջ էլ հեղափոխականությունը չի ողջունում, բայց ինքնությունը, երկիրը փրկելու համար հեղափոխությունն անխուսափելի է:
«Բոլորս էլ խաղաղություն ենք ուզում, ինչպես եւ եկեղեցին, բայց պետք է ճշգրիտ գիտակցել՝ այդ խաղաղությունը ինչի հաշվին է լինելու: Եթե այդ խաղաղությունը լինելու է արժանապատվության, ինքնության հաշվին, իրհարկե, այդ խաղաղությունը չի կարող երկար գոյատեւել: Այն տեսիլքը, որ իշխանություննեևը սպասարկում են խաղաղություն կերտելու համար, պետք է կառուցվի հավասարություն ապահովելու համար»,-ասել է նա:
Ինչ վերաբերում է իշխանությունն Աստծո կողմից տրված լիննելու վարչապետի խոսքին, ապա Խաչատրյանը նշեց․
«Իշխանությունը՝ սեփական անձին աստվածային կերպար տալու մեծ գայթակղություն է ստեղծում: Աշխարհում կան տարաբնույթ պաշտամունքի առարկաներ՝ միջատների, կովի, արևի և լուսնի, եղել են և կա նաև ինքնապաշտամունք, երբ մարդիկ գայթակղվում են սեփական անձը Աստծո տեղ դնելու պաշտամունքով: Նման դրսևորում, Աստծո հետ իրենց նույն հարթակում դնելու տենդենց կա ծայրահեղ աղանդավորական շրջանակներում: Եվ սա փորձ է մարդկանց իրական օրակարգից շեղելու, արհեստական բանավեճ հրահրելու նպատակով՝ շղարշի տակ թողնելով բուն խնդիրը»: