Русский
«Հրապարակ» թերթը գրում է․
Նիկոլ Փաշինյանը ոչ մի կերպ չի հաղթահարում Գյումրիի ֆիասկոն եւ, ՔՊ մեր աղբյուրների փոխանցմամբ, հրահանգել է մարզպետներին, որ նախընտրական պաշտոնական քարոզարշավի մեկնարկին հերթով հանրահավաքների նախապատրաստություն տեսնեն մարզկենտրոններում եւ ցրեն Գյումրվա խայտառակ տպավորությունը։
Չնայած տեւական ժամանակ է՝ Փաշինյանը բոյկոտել է իր սիրելի ֆորմատը՝ հանրահավաքներին անձամբ չի մասնակցում, վկան Էջմիածնի, Գյումրու ՏԻՄ ընտրություններին անցկացված հավաքներն են, քանի որ, ասում են՝ հասկացել է, որ որտեղ երեւում է, պարտությունը երաշխավորված է, բայց Գյումրիից հետո մտքափոխվել է եւ որոշել է թեկուզ համերգային ֆորմատով ցույց տալ, թե որքան մարդ է իր հետեւից գնում։ Մարզպետներին ուլտիմատում է տրվել՝ կա՛մ ապահովում եք բազմամարդ հավաքներ, կա՛մ հրաժեշտ եք տալիս ձեր պաշտոններին։
«Ժողովուրդ» օրաթերթը գրում է.
«Երևանում հեղուկ գազի գնի հերթական թանկացումը ոչ միայն տնտեսական խնդիր է, այլև իշխանությունների բացահայտ ձախողման հերթական ապացույցը։ «Ժողովուրդ» օրաթերթը երեկ ամբողջ օրը ահազանգեր է ստացել վարորդներից․ գինը հասել է 250 դրամի՝ դառնալով հերթական հարվածը, առանց այն էլ ծանրաբեռնված քաղաքացիների համար։
Սակայն առավել մտահոգիչը ոչ թե գնի բարձրացումն է, այլ այն փաստը, որ այս իրավիճակը վաղուց արդեն դարձել է «նորմալ»՝ իշխանությունների լուռ համաձայնությամբ։ Հեղուկ գազի շուկայում տիրող քաոսը շարունակվում է ամիսներ շարունակ, իսկ պատասխանատու պաշտոնյաները ոչ միայն չեն լուծում խնդիրը, այլ կարծես ընդհանրապես դուրս են մնացել գործընթացից։
Հենց այստեղ են ի հայտ գալիս ոլորտի պատասխանատուները՝ Գեղամ Գևորգյան և Գևորգ Պապոյան, որոնց գործունեությունը ավելի ու ավելի է հայտնվում հանրային քննադատության թիրախում։ Փոխանակ շուկան կարգավորելու և վերահսկելու՝ նրանք փաստացի թույլ են տվել, որ այն վերածվի անկառավարելի դաշտի, որտեղ գները որոշվում են ոչ թե տնտեսական տրամաբանությամբ, այլ անհասկանալի պայմանավորվածություններով։
Ակնհայտ է մի քանի բան․ պետությունը չի վերահսկում ներմուծման շղթան, չկան գների ձևավորման թափանցիկ մեխանիզմներ, չի գործում արդյունավետ հակամենաշնորհային քաղաքականություն, իսկ շուկան կենտրոնացված է սահմանափակ շրջանակների ձեռքում։
Այս ամենը ոչ թե պատահականություն է, այլ համակարգային անգործության հետևանք։ Եվ երբ պաշտոնյաները լռում են կամ սահմանափակվում ձևական հայտարարություններով, այդ լռությունը ընկալվում է որպես համաձայնություն ստեղծված իրավիճակի հետ։
Ի վերջո, հարցը դրվում է կոշտ․ եթե պատասխանատու մարմինները չեն կարողանում վերահսկել կենսական նշանակության շուկաներից մեկը, ապա ինչո՞վ են զբաղված։ Եվ որքան ժամանակ պետք է քաղաքացին շարունակի վճարել այդ անգործության գինը»։