Հոդերի ցավ ունեցող միլիոնավոր մարդիկ պարբերաբար ընդունում են իբուպրոֆեն՝ հավատալով, որ այն անվտանգ է երկարատև օգտագործման համար։ Սակայն, ըստ մկանային-կմախքային հիվանդությունների դասախոս Էնթոնի Փոլ Սմիթի, դեղամիջոցի հաճախակի օգտագործումը կարող է մեծացնել լուրջ բարդությունների, այդ թվում՝ ստամոքսային արյունահոսության, երիկամների վնասվածքի և սրտի հետ կապված խնդիրների առաջացման ռիսկը։ Այս մասին հաղորդել է «The Conversation»-ը։

Մասնագետի խոսքով՝ դեղամիջոցն իսկապես կարող է ապահովել ախտանիշների չափավոր կարճաժամկետ թեթևացում և բարելավել շարժունակությունը։ Սակայն այն չի լուծում օստեոարթրիտի հիմքում ընկած գործընթացները, այդ թվում՝ աճառի քայքայումը, ոսկրային փոփոխությունները և հոդերի քրոնիկ բորբոքումը։

Երկարատև օգտագործման հետ կապված հիմնական մտահոգություններից մեկը դրա ազդեցությունն է ստամոքս-աղիքային համակարգի վրա։ Իբուպրոֆենը կարող է վնասել ստամոքսի լորձաթաղանթը, մեծացնելով խոցերի և ներքին արյունահոսության առաջացման ռիսկը։ Բարձր դեղաչափերի կանոնավոր օգտագործումը՝ օրական 2400 միլիգրամ կամ ավելի, համարվում է հատկապես վտանգավոր։

Մեկ այլ պոտենցիալ ռիսկ կապված է երիկամների հետ։ ՈՍՀԴ-ները (ոչ ստերոիդային հակաբորբոքային դեղամիջոցներ) նվազեցնում են այն նյութերի արտադրությունը, որոնք օգնում են պահպանել երիկամների արյան նորմալ հոսքը։ Դրա պատճառով դեղամիջոցը կարող է խաթարել երիկամների գործառույթը, հատկապես քրոնիկ երիկամային հիվանդություն, սրտանոթային հիվանդություն կամ ջրազրկում ունեցող մարդկանց մոտ։

Ավելին, իբուպրոֆենի երկարատև օգտագործումը կապված է արյան ճնշման բարձրացման, հեղուկի կուտակման և որոշակի սրտանոթային բարդությունների ռիսկի բարձրացման հետ։

Բարդությունների ռիսկը նույնպես մեծանում է, քանի որ շատ տարեց մեծահասակներ միաժամանակ ընդունում են մի քանի դեղամիջոցներ։ Իբուպրոֆենը կարող է փոխազդել արյան ճնշման դեղամիջոցների, հակակոագուլյանտների, հակադեպրեսանտների և որոշ շաքարախտի դեղամիջոցների հետ։

Այնուամենայնիվ, ըստ մասնագետի, որ իբուպրոֆենն ինքնին վտանգավոր չէ և կարող է օգտակար լինել, երբ օգտագործվում է կարճաժամկետ՝ ամենացածր արդյունավետ դեղաչափով։ Հիմնական մտահոգությունը դրա կանոնավոր օգտագործումն է՝ առանց բժշկի հետ խորհրդակցելու։ Սմիթը ֆիզիկական ակտիվությունը, քաշի կորուստը և ֆիզիկական թերապիան նշում է որպես հոդերի ցավի կառավարման ավելի անվտանգ երկարաժամկետ մոտեցումներ։ Ջերմային բուժումները, հարմարավետ կոշիկները, հավասարակշռված օրական գրաֆիկը և տեղային հակաբորբոքային գելերը, որոնք ունեն ավելի քիչ համակարգային կողմնակի ազդեցություններ, քան բանավոր դեղամիջոցները, նույնպես կարող են լրացուցիչ օգուտներ ապահովել։