Նախընտրական թոհուբոհը սկսվել է․ գաղնիք չէ, որ Նիկոլ Փաշինյանը վերընտրվել, վերատադրվել է ուզում՝ երրորդ անգամ։ Բայց կար ժամանակ, երբ նա ասում էր՝ նույն մարդը 2 անգամից ավելի չի կարող ղեկավարել Հայաստանը։

 2015 թվականին, սահմանադրական փոփոխությունների արդյունքում Հայաստանն անցել է խորհրդարանական կառավարման մոդելի, ինչը քաղաքական ուժին թույլ է տալիս անսահմանափակ ժամկետով ղեկավարել երկիրը, եթե 50 տոկոսից ավելի ձայն հավաքի։

 6 ամիս է մնացել ընտրություններին. իշխանությունները պատրաստվում են, ընդդիմությունը փորձում է հակակշիռ ստեղծել։

 Ի՞նչ պետք է անի ընդդիմությունը։ Մի մասը կարծում է, որ պետք է ստեղծվի ընդդիմության մեկ միասնական ճակատ՝ միասնական թեկնածուով։ Քաղաքագետ Խաչիկ Գալստյանն այլ կարծիքի է՝ կարղ են ընդդիմադիր տարբեր ուժեր ձևավորվել և ընտրություններին ստանալ  գերակշռող ձայներ։

 Իշխանությունը լեգիտիմության ճգնաժամ է ապրում, հանրային վստահություն չի վայելում. սոցհարցումներն են ցույց տալիս։ Բայց կա չկողմնորոշվածների, քաղաքականությամբ չզբաղվողների ստվար հատված։ Հենց նրանց հետ պետք է աշխատի ընդդիմությունը. կարծում է Խաչիկ Գալստյանը։

 Իշխանությունները հանրությանը հրամցնում են խաղաղության օրակարգը և ցույց տալիս դրա «պտուղները»՝ Ադրբեջանի տարածքով ցորեն ու բենզին է գալիս Հայաստան։ Նախընտրական փուլում իշխանությունը շարունակում է եկեղեցու դեմ հալածանքները. Մայր աթոռի վրա իշխանության աջակիցների այս անգամվա գրոհը վերածվեց ասպատակության։

 Հավատացյալ ժողովուրդը դեռ շոկի մեջ է՝ Ալեքսանդր Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի փոխտնօրեն Վրեժ Դուրգարյանը դեկտեմբերի 18-ի դեպքերի ժամանակ կանգնել էր Հայոց 106-րդ կաթողիկոս Ալեքսանդր Վեհափառի գերեզմանաքարի վրա ու խառնամբոխին հրահանգում էր Տաճարի դուռը գրոհել։ Ասպատակությանը ներկա Տեր Վրթանեսի սիրտը չի դիմացել, կաթված է ստացել։ Իշխանությունները դեռ գնահատական չեն տվել՝ Վեհարանն այսպե՞ս են պատրաստվում «ազատել կաթողիկոսից»՝ ճանապարհին ամեն ինչ, նաև սրբություններն ավերելո՞վ։

 Իսկ Հայոց եկեղեցին կար ու մնաց իր բարձրության վրա։